Доколку зградата навистина беше направена од обичен бетон, таа на таа локација, изложена на немилосрдните солени океански ветрови, издувните гасови од бројните траекти и градскиот смог, би станала валкано сива во рок од само неколку месеци. Одржувањето на нејзината убавина би барало цела војска работници кои постојано би ги триеле нејзините култни „едра“ за тие да останат колку-толку репрезентативни.
Данскиот архитект Јорн Уцон бил свесен за овој еколошки предизвик од самиот почеток, поради што категорично ја одбил употребата на изложен бетон на фасадата. Наместо тоа, започнал соработка со шведската фабрика за керамика Höganäs, која траела цели три години. Преку интензивно експериментирање со глина и кршен камен, се обидувале инжинерски да го усовршат материјалот кој би бил имун на забот на времето и нечистотиите на велеградот.
Конечниот резултат на овој потфат е фасцинантен мозаик од точно 1.056.006 керамички плочки поставени во специфичен цик-цак дезен. Овие плочки не се обични; тие се печени со посебна трослојна глазура која е дизајнирана да го имитира т.н. „лотус ефект“ кој го наоѓаме во природата. Благодарение на микроскопски мазната површина, честичките од нечистотија, сол и загадување едноставно не можат да остварат хемиска врска со подлогата.
Тоа значи дека Сиднејската опера всушност нема потреба од професионални чистачи на фасади. Секојпат кога силна дождлива бура ќе се надвие над сиднејското пристаниште, водата се претвора во капки кои брзо се тркалаат низ сјајните плочки, патем носејќи ја со себе сета насобрана прашина. Така, ова архитектонско чудо, кое многумина го нарекуваат осмо светско чудо, е практично проектирано да се одржува и мие потполно самостојно.
Извор: odrzime.rs
